صفحه اصلی درباره مرکز آموزشی گالری تصاویر تماس با ما ورود کاربران
منوی سایت
تقویم روز

یكشنبه ۰۱ اردیبهشت ۱۳۹۸
آمار بازدید

بازدید امروز : ۱

بازدید این هفته : ۱۴۸

بازدید این ماه : ۶۴۸

آمار کل بازدید : ۴۶۵۵۶۰

افراد آنلاین : ۰ نفر

آی پی : ۵۴.۲۳۵.۴.۱۹۶

 صفحه اصلی محتوای آموزشی مشاهده محتوای آموزشی

 
لجبازی

لجبازی (علل و راهکارهای آن) لجبازی کودکان از حالت ها و رفتارهای ناسازگارانه ای است که در بسیاری از کودکان مشاهده می شود. درواقع ممکن است احساس نفرت و دشمنی نسبت به پدر و مادر و اطرافیان باشد. کودکان بسیاری وجود دارند که در برابر دستورات والدین خود موضع گیری می کنند که ممکن است از روی اراده و بعضی اوقات هم بی اراده و از روی عادت باشد. درهر دو صورت وضع رفتاری کودک غیرعادی بوده و مطالعات و بررسی های همه جانبه ای، راجع به رفتار کودک باید صورت بگیرد. آن چه که در فرد لجباز دیده می شود، اصرار و پافشاری دربه کرسی نشاندن خود است. موضوعات برای او چندان اهمیتی ندارند. بلکه مهم تسلیم نشدن در مقابل افکار دیگران است. لجبازی از صفات ناپسندی است که به شدت عواطف و احساسات دیگران را تحت تاثیر قرار داده و پیوندهای دوستی وحدت را از هم می گسلد. بدون شک روحیات و خصایص والدین در فرزندان اثر می گذارند. اما رشد و بروز این خصایص تابع شرایط محیطی است. ویژگی های رفتاری این نوع کودکان این است که وقتی والدین در برابر خواسته های آنها مقاومت می کنند خود را روی زمین می کشند، اشک می ریزند، موجب دردسر دیگران می شوند و وقتی به خواسته خود دست می یابند، آنچنان آرامش می یابند و ساکت می شوند که گویی اتفاقی نیفتاده است. کودکان لجباز، سرکش و عصبانی هستند و در بسیاری از موارد جیغ و داد به راه می اندازد و زمینه را برای زندگی والدین دشوار می سازند. در مقابل خواسته های والدین مقاومت می کنند و حتی علیه آنها ایستادگی و مقاومت می کنند. کودکان لجباز بسیار زود عصبانی می شوند آن چنان که در برابر کمترین رنج و ناراحتی به حداکثر خشم و ناراحتی می رسند و به اذیت و آزار دیگران می پردازند. اما کودکان وقتی به سن نوجوانی می رسند بر مسائلی چون فرم لباس، نمرات درسی، معاشرت با دوستان، بیرون رفتن از خانه، نوع غذا، چگونگی صرف وقت با والدینشان بحث و جدل می کنند. لجبازی کودک معمولاً از ناراحتی او نشأت می گیرد. در واقع کودک با لجبازی خود می خواهد نشان دهد از وضعی که برایش پیش آمده شدیداً ناراضی است. اما این که چه چیزی منجر به این می شود که کودک تن به لجبازی بدهد این است که روش تربیتی والدین نادرست بوده است. شکی نیست که لجبازی در هر دو جنس پسر و دختر وجود دارد، اما در پسرها به مراتب بیشتر از دختران لجبازی وجود داشته و مقاومت بیشتری نیز از سوی پسرها مشاهده می شود. معمولاً مخالفت و لجبازی کودکان از حدود یک سالگی شروع می شود و در 2 سالگی به اوج و شدت خود می رسد. همین طور در سن ده سالگی میل شدیدی در کودکان جهت لجبازی دیده می شود. در کودکانی که بیمار و عصبی هستند، یا در دوران کودکی بسیار لوس و ننر بوده اند و یا از سرپرستی پدر و مادر محروم بوده اند و در نهایت در کودکانی که پدر و مادر بی حوصله داشته اند و برای این که از شر کودکان خود راحت شوند، هر چه خواسته اند به آنها داده اند، لجبازی زیادتر از سایر کودکان مشاهده می شود. علل ایجاد لجبازی: عوامل متعددی را در ایجاد روحیه لجبازی می توان بر شمرد از جمله انها می توان به عوامل زیر اشاره نمود: محبتهای افراطی والدین، بی توجهی ها، نیازهای شدید، بر آموزی ها، محرومیت ها، استبداد والدین، خودداری ها، ناراحتی عصبی، شکستهای متوالی، فشارهای اطرافیان، به دنیا آمدن فرزندی جدید، محیط نامساعد، خشونت ها، امر و نهی های مکرر و مواردی از این قبیل. به طور کلی والدین از این مسئله ناراحتند و لجبازی فرزند آنها منجر به عصبانیت و ناراحتی آنان می گردد. گروهی از این والدین حالت عادی خود را حفظ می کنند و به رفتار فرزند خود عادت می کنند گروهی دیگر از لجبازی فرزند خود شکایت کرده و ناراحتی خود را مخفی نمی سازند. گروهی دیگر به خشونت متوسل شده و سعی می کنند با زور و جبر نر خود را به فرزندشان تحمیل کنند. که هیچ کدام از این روشها او را به سرکشی و طغیان وا می دارید. ممکن است در اوایل کودکی بتوانید او را تسلیم کنید اما می بینید که در سنین بالا تر از شما اطاعت نخواهد کرد. مشاجره های لفظی هر پند به ظاهر ناچیز، اگر دائمی شود، روابط بین شما و فرزندتان را خدشه دار می سازد و احترام متقابل بین شما و او را از بین خواهد برد. به طور کلی درمان لجاجت کودکان تا حدودی سخت و مشکل است. باید بکوشیم از شیوه های درست و صحیح جهت از بین بردن لجبازی کودکان استفاده کنیم. چرا که اگر از شیوه های غیر تربیتی استفاده کنیم، نه تنها لجبازی را درمان نکرده ایم، بلکه باعث افزایش و گسترش آن شده ایم. گروهی از والدین سعی می کنند با تسلیم شدن در برابر فرزند خود، او را تربیت کرده و خود را پافشاری و گریه او نجات دهند. گروهی دیگر هم سعی می نمایند با توسل به زور و کتک زدن، با لجبازی او مقابله کنند. در حالی که هیچ کدام از این دو روش، منطقی و اصولی نیستند. چون اولاً کودکی که با پافشاری اش حرف خود را به کرسی می نشاند نه تنها لجبازی اش خاتمه نمی یابد، بلکه بر شدت آن افروده می شود. و در مورد نارسایی روش دوم این که به طور کلی تنبیه بدنی هرگز نمی تواند به عنوان یک عامل و شیوه تربیتی به کار برده شود. بنابراین درمان لجبازی کودکان می توان از شیوه های درمانی زیر استفاده نمود: 1- روش پزشکی 2-روش روانی 3- روش تربیتی. در روش پزشکی چنین ادعا می شود که بسیاری از لجبازی های کودکان جنبه عصبی- زیستی داشته و در صورتی که مسائل عصبی- زیستی درمان شوند، لجبازی و کج رفتاری کودک نیز درمان خواهد شد. بنابراین باید مطمئن شد که مسئله کودک منشأ زیستی ندارد. و گاهی مشکل کودک جنبه روانی دارد، که ناراحتی و عدم اطمینانی که در کودک وجود دارد، باید رفع شود. از طریق احترام و محبت کردن به کودک، همدردی کردن با او، وادار کردند کودک به بحث و گفتگو، سعی در به حساب آوردن او و مورد توجه قرار دادن احساس ها و عواطف او و در صورتی که شیوه های فوق مؤثر نیفتاد، از روش بی اعتنایی نسبت به کارهای کودک استفاده کنیم. یعنی کودک را به حال خود واگذاشته تا به هر گونه ای که می خواهد داد و فریاد راه انداخته و فریاد بکشد. وقتی کودک دریافت راه رسیدن به هدف مدّ نظرش بسته و مسدود است و از این راه نمی تواند در والدینش نفوذ کند، راه دیگری را در پیش خواهد گرفت. روش درمانی سوم، روش تربیتی است که از جمله این شیوه روش های تفهیم روش زندگی که به چه نحوی زندگی کنند و از چه روش هایی استفاده کنند که قابل عمل و ادامه باشد، و ارزش و قدر

نظر دهید . . .           نظرات کاربران

 

 کلیه حقوق این سایت متعلق به دبیرستان شاهد معلم زنجان می باشد